Make your own free website on Tripod.com
Dagboek
« August 2018 »
S M T W T F S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
You are not logged in. Log in
Entries by Topic
All topics  «
huis
werk
Blog Tools
Edit your Blog
Build a Blog
RSS Feed
View Profile
Interessante links
Malipages
Kalanso
Sunday, 20 February 2005

Daar ben ik dan weer, na een veel te lange afwezigheid. Er is natuurlijk intussen van alles gebeurd. Een selectie.

Nu onze spullen er zijn, de kasten weer in elkaar zitten en de schilderijen aan de muur hangen krijgen we het gevoel zo langzamerhand thuis te zijn. We zijn tevreden met ons huis, al doet het water het nog niet altijd en moeten we nog heel wat kasten bij laten bouwen om alle spullen een plekje te geven.

Het huis wordt ook gewaardeerd door de toenemende stroom van bezoekers aan onze Bed & Breakfast (waarvan overigens de naam en dus ook het webadres is veranderd; het is nu http://malibas2000.tripod.com/jatigiya). We hebben de naam veranderd in het Bambara woord voor gastenverblijf ?jatigiya?, om hiermee te verwijzen naar de Malinese gastvrijheid. Alle ruimtes zijn nu in gebruik. We hebben tot nu toe vrijwel alleen nog Nederlandse bezoekers gehad; nooit geweten dat er zoveel Nederlanders naar Mali gaan. Wel trouwens hier een dag of tien een Italiaanse vriendin te gast gehad die we al jaren niet hadden gezien en die we hier via een vriend van een vriend weer tegen het lijf liepen. Wij deden tegelijkertijd promotieonderzoek, veel lief maar ook leed gedeeld, en Rosa was destijds ??n van de eersten die de pasgeboren Demba kwam bewonderen. Hij reikt inmiddels tot haar schouders. Verder dus veel Nederlanders, wat niet alleen gezellig is, maar ook goed voor een constante toevoer van kaas, koffie en drop. De kinderen vinden het heerlijk om steeds nieuwe gasten aan tafel te hebben die vaak bijzondere verhalen te vertellen hebben. Ze hebben zich intussen opgeworpen als berggids en leiden af en toe gasten rond door de bergen achter ons huis, in gezelschap van onze hond Scooby.

Moussa is hard bezig met het werven van contracten voor PUM (het Programma Uitzending Managers, dat gepensioneerde experts op vrijwillige basis uitzendt voor advieswerkzaamheden aan Malinese bedrijven en organisaties). Dat begint goed te lopen; hij krijgt steeds meer belangstelling. De ontvangende organisaties zijn overigens ook blij met onze B&B: zij dienen de expert onderdak aan te bieden en de hotelprijzen zijn vaak een belemmering. Hier vinden ze comfort voor een zacht prijsje.

Samen zijn we druk met de inrichting van ons internetcaf? en het werven van klanten voor de verkoop van de satellietsystemen. We hebben een lokaal gehuurd (in het gebouw waar destijds een kliniek gevestigd was waarin Demba is geboren) en zijn bezig met tafels, stoelen en deuren en ondertussen ook met het configureren van ons eigen satellietsysteem.

Aanvankelijk hadden we de schotel op het dak van ons huis gezet, maar daar werd de ontvangst gehinderd wordt door de hiphop-mini-moskee voor onze deur. Deze zogenaamde moskee is eigenlijk gewoon een familie die zichzelf moskee verklaard heeft en nu de buurt terroriseert met veel-te-harde-niet-om-aan-te-horen-hiphop-achtige gezangen en dat alles voor de gemiddeld drie gelovigen die de gebedsruimte bezoeken. Iedereen baalt ervan, maar mensen zijn bang om zegeningen te verliezen/in de hel te belanden als ze kritiek leveren op een vertegenwoordiger van de religie, dus niemand zegt wat. Aangezien wij toch al heidenen zijn zullen wij daar maar werk van gaan maken.

Inmiddels hebben we de schotel op het dak van ons internetcaf? gezet, maar ook daar blijkt het alles behalve eenvoudig het signaal te pakken te krijgen. We weten nu alles van Ku- en C-band, elevatie, transponders en spectrum analyzers, maar de satelliet die we zoeken ligt erg ongunstig voor deze omgeving. Wij hebben er zeer ervaren schoteluitrichters bij gehad en die komen allemaal tot dezelfde conclusie. Onze partner Mach-6 in Nederland, bij wie we de apparatuur gekocht hebben, doet liever of het aan onze onhandigheid ligt dat we nog steeds geen signaal hebben, dan toe te geven dat de technologie die ze aanbieden niet voldoet. Dat is jammer, want we zijn druk bezig plannen te ontwikkelen voor een franchisehoudersformule, die voor ons maar ook voor Mach-6 heel goed zou kunnen werken. Enfin, we kennen intussen ook de alternatieven; als ze niet leveren waar wij behoefte aan hebben gaan we naar een ander.

Verder werk ik al weer ruim twee maanden bij Winrock, een Amerikaanse NGO, waar ik de projecten op het gebied van kinderarbeid in Sierra Leone co?rdineer. Ik werk vanuit het regionaal hoofdkantoor hier in Bamako en zal een aantal keer per jaar Sierra Leone bezoeken. De doelgroep is vooral de kinderen die op de een of andere manier bij de oorlog betrokken zijn geweest, als soldaat, ?soldier?s wife?, prostituee, of als smokkelaar van wapens, drugs of diamanten. Ze zijn vaak al jaren niet meer naar school geweest (de oorlog heeft 10 jaar geduurd). Veel kinderen willen niets liever dan weer terug naar school, maar de helft van de scholen is verwoest en veel families ontwricht. De projecten zijn erop gericht scholen weer op te knappen en kinderen in staat te stellen terug naar school te gaan of bij een leermeester een vak te leren.

Met de kinderen gaat het heel goed, hoewel Demba zijn Nederlandse vriendjes wel erg mist. Hij heeft hier wel een paar vriendjes van de Nederlandse school, maar op de Malinese school blijkt het toch ingewikkelder. De taalbarri?re wordt weliswaar steeds kleiner, cultuurverschillen zijn niet zomaar overbrugd en ook de materi?le verschillen spelen een rol. Soms vragen de kinderen zich af of vriendjes voor hen komen of voor de Gamecube. Demba had altijd een hecht clubje om zich heen en dat vervang je natuurlijk niet zomaar. Gelukkig blijft ook op afstand de vriendschap. Demba kreeg van Matthijs een zelf samengestelde CD met zijn lievelingsmuziek en een persoonlijke boodschap die helemaal grijs gedraaid wordt. En met zijn verjaardag twee dagen geleden werd hij plotseling gebeld door Lars! Ze zaten meteen druk in een gesprek verwikkeld alsof ze elkaar de vorige dag nog hadden gezien.

Ja, Demba is dus 11 geworden! Hele leeftijd vinden wij. Zijn verjaardag was het eerste feestje dat we hier vierden. Uit Nederland meegebrachte cadeautjes en slingers, zelfgebakken appeltaart volgens oma?s recept en een heerlijk ontspannen feestje aan de oever van de Niger, waar de kinderen hebben gezwommen en over de rotsen geklauterd van de nu steeds breder wordende rivierbedding. ?s Avonds pannenkoeken en het leukste van alles: een hele rij matrassen naast elkaar, kussengevechten en moppen tappen waarvan de clou meestal in geproest ten onder gaat.

Senou gaat zingend en dansend door het leven sinds we hier zijn. Hij gaat enthousiast naar school en vindt zijn huiswerk leuk. Hij ontdekt nieuwe talenten: hij blijkt als een berggeit over de rotsen te kunnen gaan en is plotseling gek op tekenen. Hij krijgt nieuw zelfvertrouwen doordat deze dingen goed gaan en soms zijn opeens de rollen tussen Demba en Senou omgedraaid: neemt Senou de leiding en gaat Demba erachteraan.

Nou, dat is het wel zo?n beetje. Ik ben in januari een weekje in Nederland geweest. Heerlijk om even familie en naaste vrienden te zien en de Hollandse winterkou op te snuiven. De kinderen werden eigenlijk pas achteraf jaloers! Gelukkig maken we ook plannen om van de zomer met zijn vieren naar Nederland te gaan. De kinderen hebben zo lang zomervakantie (drie maanden) dat ze waarschijnlijk wat langer zullen blijven dan wij.

Goed, tot gauw mails en veel liefs!

Saskia

Posted by malibas2000 at 12:01 AM EET
Post Comment | View Comments (1) | Permalink
Monday, 6 December 2004

Jahaaa, hij is er. We zitten op onze rode bank en gamecuben dat het een lieve lust is!

Natuurlijk ging ook het laatste stuk niet als van een leien dakje. Vorige week dinsdag om drie uur had Moussa eindelijk het OK waar hij al drie dagen bij de douane op zat te wachten. Begeleid door twee douanebeambten, en een paar werkeloze jongeren die zin hadden in actie en/of een zakcent, reed de chauffeur de vrachtwagen de poort uit, gevolgd door Moussa in de Jeep?om het nog geen tien meter verderop te begeven. De startmotor bleek kapot en de vrachtwagen moest worden aangeduwd. Eenmaal in de stad ging ??n van de banden lek. Terwijl de motor draaiende gehouden moest worden, werd de band gerepareerd. Rond half zeven ?het werd net donker- kwam de wagen aan bij ons huis.
De chauffeur was bezig de wagen te keren zodat hij met de achterkant het erf op gereden kon worden toen de motor afsloeg. Dat was dus einde verhaal. De wagen stond op vijf meter afstand en was niet meer in beweging te krijgen.
Wij sloegen het laatste laspunt los waarmee de laadklep gedurende de reis vast had gezeten, monteerden de accu?s en zetten de electromotor in werking waarmee de klep open zou moeten gaan. Er kwam weinig beweging in. Er kraakte wel het een en ander en vervolgens kwam er een grote plas olie uit het hydraulisch systeem. Ook voor de klep dus einde verhaal. Met veel geraas donderde de klep naar beneden en bleef in een onmogelijke helling vanaf de laadvloer liggen. Voor mij was het uitgesloten dat we op deze manier de wagen konden uitladen, maar de twee douaniers gingen zitten en zeiden dat ze pas zouden vertrekken als de wagen leeg was.
Op de ??n of andere manier hebben we de klep plat gekregen en zijn toen maar gaan sjouwen. Alle dozen moesten open en hoe meer computers de douaniers zagen hoe opgewondener ze werden. Uiteindelijk moesten we 150.000 CFA betalen (?invoerrechten? ? sic!) en wilden de douaniers allebei een computer mee naar huis. Niet alleen een computer en een beeldscherm, maar ook kabels (in welke doos in godsnaam?!), een muis, een muismat (!!), een doos ?en niet zo maar een doos, maar een mooie- en noppenfolie. Voor al die zaken kwamen ze steeds weer terug toen wij al lang dachten dat ze afgetaaid waren. U begrijpt dat ze ons de strot uit kwamen toen ze dan eindelijk na middernacht echt vertrokken. Onze wraak bestaat eruit dat we ze met een paar oude knarren van computers hebben opgescheept, die wij op het laatste nippertje in de vrachtwagen hebben gezet omdat er nog plaats over was?.

Verder: ik heb een baan! Niet ??n waar we rijk van zullen worden, want het is tegen lokaal salaris, maar wel een leuke coordinatorbaan bij een dynamische NGO op mijn vakgebied (kinderarbeid). Een goede start lijkt ons dus.

Posted by malibas2000 at 12:01 AM EET
Post Comment | Permalink
Wednesday, 17 November 2004

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een verslag schreef. Eigenlijk omdat ik nog steeds niet kan melden wat ik zou willen melden, namelijk dat we eindelijk onze spullen hebben, we op onze grote rode bank zitten, de kinderen op hun trampoline springen en dat we onze satellietverbinding bijna in de lucht hebben. Helaas. Bij gebrek aan beter dan maar, voor degenen die het interesseert, het hele relaas van de moeizame tocht van onze goederen van Maarssenbroek naar Bamako.

Behalve dat we het goed zat zijn om steeds maar `in afwachting van' te leven en de zakken te vullen van een corrupte roversbende, gaat het verder goed met ons, en vooral met de kinderen. Zij beginnen het Frans een beetje onder de knie te krijgen, ontwikkelen nu ook vriendschappen met Malinese kinderen en doen het prima op school. Ze moeten keihard werken (dagen van 7.30 tot 17.30 en vervolgens nog huiswerk maken), maar de stof lijkt ze uit te dagen en ze gaan met sprongen vooruit. Ze krijgen hier cijfers, applaus voor goed resultaat en zelfs proefwerkweken -jawel, basisschool!-, maar dat deert ze niet. Ze vinden het zelfs wel komisch ("Mam, ik krijg soms wel drie applauzen voor twee bladzijden rekenen!").

Enfin, het verhaal van de vrachtwagen. Zoals velen van jullie al weten hebben wij ons hele hebben en houwen geladen in een tweedehands vrachtwagen die wij, na een heftig weekend van inbraak, reparatie en inladen, hebben verscheept naar Lom?, de hoofdstad van Togo. Tegelijk met de vrachtwagen hebben we ook onze Renault verscheept, waarvan we niet zeker wisten of we hem nodig zouden hebben in Mali, maar waarvan we dachten hem tenminste goed te kunnen verkopen hier.
Bij het inladen van de vrachtwagen was veel haast destijds, omdat de boot al op 2 augustus zou vertrekken. Die zou een week of drie over de reis doen en daarna zou het nog een week of twee duren voordat we over onze spullen konden beschikken. Omdat wij wel wisten dat die dingen eerder langzamer dan sneller gaan, hielden wij er rekening mee dat wij de eerste zes weken uit de koffer zouden moeten leven.

Vlak voor wij uit Nederland vertrokken hoorden wij van de rederij dat de boot panne had gehad en dat onze spullen waren overgeladen naar een ander schip, dat twee weken later dan gepland vertrok. Eenmaal in Mali hadden wij regelmatig contact met onze agent in Lom?, die als eerste zou weten wanneer de boot aankwam. Weken gingen voorbij, waarin de boot wel - niet - wel - niet en toen toch definitief wel zou aankomen. Onze Malinese chauffeur vertrok naar Lom? om de boot op te wachten. Daar aangekomen bleek dat het schip waarop wij meenden dat onze spullen zich bevonden helemaal niet verwacht werd. Na veel heen en weer gebel kregen wij te horen dat de spullen halverwege de tocht nogmaals waren overgeladen op een ander schip, dat nu spoedig zou aankomen. Het was inmiddels 24 september. Het schip arriveerde inderdaad, maar het was een vrijdag en de agent zou pas na het weekend toegang krijgen tot de lading. De agent verzekerde ons dat de wagens goed beveiligd waren onder militaire bewaking, maar mensen hier in Mali die de haven goed kennen zeiden: de haven van Lom?, dat is ??n grote markt, je betaalt 100 FCFA en je kan overal naar binnen om je goederen te slijten.

Het duurde nog diverse dagen voordat de agent constateerde dat de wagens goed waren overgekomen, met slechts geringe schade (benzine afgetapt en de tank van de Renault doorboord, relais (??) van de vrachtwagen allemaal gestolen). In Nederland hadden wij een bedrag betaald voor het dichtlassen van de deuren van de vrachtwagen om inbrekers te vertragen. Dit was volgens de agent niet en volgens onze chauffeur wel gebeurd. In ieder geval was wel duidelijk dat de bak met de accu's voor de bediening van de laadklep niet was dichtgelast en op onze ongeruste vraag of de inhoud nog aanwezig was bleef men lang het antwoord schuldig. Uiteindelijk bleek dat de zijdeuren niet waren dichtgelast (die hadden we van binnenuit al zwaar vergrendeld na de inbraak), maar de laadklep wel en de laspunten waren intact.

Regelmatig kwam het bericht dat de chauffeur en zijn in Togo woonachtige Malinese counterpart snel zouden vetrekken. Dit vetrek werd echter meerdere malen uitgesteld. Eerst omdat de Togolese douane besloot dat onze goederen handelswaar bevatten en de DAF achter slot en grendel ging totdat wij 300.000 CFA hadden overgemaakt. Vervolgens omdat onze vrachtwagen geparkeerd stond achter een paar andere wagens waarvan sleutels en eigenaren zoek waren. En tenslotte omdat men niet begreep dat er een startonderbreker op de Renault zat en er net zolang aan gesleuteld heeft totdat er allerlei onderdelen vervangen moesten worden. Rekening: 200.000 CFA. Gelukkig is daar Western Union, die ervoor zorgt dat het geld dat wij hier storten ? la minute beschikbaar is in Togo.

Half oktober vertrokken de chauffeurs uiteindelijk uit Lom?. Bij de grens van Burkina Faso was het geld op, vanwege alle "onvoorziene omstandigheden" en kregen we weer een telefoontje of we maar gauw wat wilden overmaken. Een paar dagen later herhaalde zich hetzelfde aan de Malinese grens. Allesbijelkaar hadden we al 2,3 miljoen CFA betaald en we hadden nog steeds onze spullen niet, noch de mogelijkheid om te verifi?ren of dat geld ?berhaupt besteed werd aan doeleinden die met de reis te maken hadden. Een paar moeizame telefoontjes en bezoeken aan Western Union verder leek dan eindelijk het eind in zicht: van de grens naar Bamako was het nog maar 500 kilometer, hetgeen met de huidige toestand van de wegen goed in ??n dag te doen was.

Aan het eind van de dag geen bericht. De volgende dag evenmin. Vrijdag 29 oktober waren we zo ongeduldig dat we op goed geluk het mobiel van de chauffeur probeerden. Bleek dat hij al de vorige middag was aangekomen met de Renault en die op zijn eigen erf geparkeerd had! De vrachtwagen en chauffeur had hij om onduidelijke redenen bij de grens achtergelaten, maar hij zei dat die dezelfde dag nog in een speciaal convooi zou arriveren. De hele dag geen bericht. De volgende dag evenmin. Moussa was al een paar keer met de chauffeur van de Renault naar Falady? gereden, de douanepost bij Bamako waar alles verplicht doorheen moet. Zaterdagochtend meldde de chauffeur dat de DAF er zou zijn en dat Moussa snel moest komen. Eenmaal daar bleek dat het om andere wagens ging, waarvan de chauffeurs niet meer ter plekke waren en dus geen informatie konden geven. 's Avonds ging Moussa andermaal naar Falady?, in de hoop tenminste enige informatie over het convooi te krijgen. Onderweg kreeg hij een telefoontje van een douanier die de vrachtwagen gesignaleerd had in een dorp 30 kilometer buiten Bamako. Bij de douane in Falady? wisten ze te vertellen dat de vrachtwagenchauffeur langs was geweest om geld te vragen en dat hij vervolgens richting Bamako was gegaan, zonder de auto.

Moussa toog snel op weg naar het bewuste dorp. Tegen 11 uur 's avonds belde hij mij dat hij de vrachtwagen had gevonden. Hij stond langs de kant van de weg, de chauffeur was weg en er was geen bewaker. De auto vertoonde braaksporen (de laspunten waren losgewrikt), maar de dieven waren er (nog) niet in geslaagd de klep te openen. Het was in ieder geval zaak de wagen daar zo snel mogelijk weg te halen.

In de omgeving waren een aantal jongens wiens werk eruit bestond vrachtwagens clandestien Bamako in te brengen en zo de douane te omzeilen. Hij stelde er ??n aan als bewaker en kwam met een andere naar huis om de reservesleutel van de wagen op te halen. Rond middernacht gingen ze weer naar de wagen, met de bedoeling om de DAF ofwel bij Falady? naar binnen te rijden, ofwel naar huis te brengen. Naar huis was uiteraard beter, want Falady? is net zo'n onzekere factor als alle andere douaneposten die ze al gepasseerd waren: je weet niet wanneer je weer de beschikking krijgt over je wagen, wat je daarvoor moet betalen en wat er dan nog in de wagen zit. Officieel mogen terugkerende Malinese migranten hun persoonlijke bezittingen belastingvrij invoeren, maar de douane is oppermachtig, onvoorspelbaar en willekeurig.

Onze gelegenheidschauffeur kreeg echter de auto niet van het stuurslot en de auto moest dus toch achterblijven. Moussa installeerde de twee jongens met veel thee en suiker en een bedrag in het vooruitzicht als bewakers en ging terug naar huis.

Zondagochtend gingen we weer in alle vroegte op pad. Eerst naar de oom van Moussa die gedurende lange tijd hoofd van de douane is geweest. Wij zouden zijn hulp goed kunnen gebruiken, maar de man heeft een uiterst grillig humeur. Wij besloten tot een charmeoffensief. Het mocht niet baten: hij was de deur uit. Moussa ging weer op zoek naar de verdwenen chauffeur. Het enige dat wij wisten was dat de man familie had in Badialan, ??n van de wijken in Bamako. Nu fungeert de miljoenenstad als een dorp en is de wijk in kwestie niet al te groot, dus de kans was aanwezig dat Moussa zijn familie zou kunnen localiseren.

Moussa kwam onverrichter zake terug. Niet alleen had hij geen familie Doumbya kunnen vinden, hij had gesproken met de mannen uit Badialan die al jaren in het milieu zitten en niemand kende onze chauffeur. Terwijl het verhaal aldus steeds vreemder werd, werd de noodzaak om hem te vinden groter, aangezien hij de enige leek te zijn die de auto in beweging kon zetten. Diverse telefoontjes om te checken of onze bewakers nog steeds op hun post waren liepen op niets uit, aangezien de telefoon buiten dienst was.

Tegen de avond vertrok Moussa opnieuw naar het dorp waar de wagen stond. Gelukkig bleken niet alleen de bewakers nog aanwezig, maar ook de chauffeur was daar opgedoken, met een plausibel verhaal: hij was in feite in de steek gelaten door de andere chauffeur, met onvoldoende brandstof, geld en geen telefoonnummer. Hij was al die tijd op zoek geweest naar geld om de diesel voor de laatste kilometers te kunnen betalen. Samen met de chauffeur besloot Moussa om de auto toch maar naar Faladye te rijden, aangezien dat de minst riskante optie leek.

De volgende dag de oom te pakken gekregen en ons door de succesvolle combinatie van charme, nederigheid en drama van zijn medewerking verzekerd. Die ons uiteraard wel geld zou kosten, zo bleek al snel. We zijn nu weer een paar weken verder, bijna een half miljoen CFA en een paar accu's (gestolen op het zo goed -sic!- bewaakte terrein van de douane) lichter, en de oom blijft maar volhouden dat de auto nu toch echt ieder moment los kan komen.

Daar hopen we dus nu maar op. Ik zou eenzelfde soort verhaal kunnen vertellen over het inklaren van onze Jeep (ook nog steeds niet rond), maar dat zal ik jullie besparen. In ieder geval zijn onze vaardigheden in het omgaan met corrupte geuniformeerde heren er enorm op vooruit gegaan, dus dat kunnen we weer mooi op ons c.v. zetten. Als de wagen er is zal ik dat per ommegaande laten weten.

Liefs,

Saskia

Posted by malibas2000 at 12:01 AM EET
Post Comment | Permalink
Friday, 1 October 2004

1 oktober 2004


Nu is dan ook Senou toch nog door de griep geveld. Het is vrijdagochtend. Demba is naar school, Moussa naar de stad en Senou zit naast me op bed te gameboyen, in het geheel niet rouwig over de situatie.

Gisteravond kregen we bericht dat de vrachtwagen en de Renault zijn aangekomen, afgeladen en onder legerbewaking op het haventerrein staan. De belangrijkste vraag, of alles goed is aangekomen is nog niet beantwoord, omdat onze transiteur er nog niet bij mocht. Enfin, we hopen maar dat dit betekent dat het terrein ook ontoegankelijk is voor dieven. Het blijft dus nog even spannend.

Gisteren hebben we ook het huurcontract getekend van het huis waar we de komende tijd gaan vertoeven. Het ligt veel gunstiger dan het huis dat we nu hebben: dicht bij de stad en slechts tien minuten van de school van de kinderen. Bovendien met vrij uitzicht op de bergen! Het bestaat uit een huis met vier kamers (en vier badkamers; wat zullen wij schoon worden), woonkamer, eetkamer en dakterras en daarnaast nog een annex met vier kamers (en ook nog eens twee badkamers) die wij als Bed & Breakfast willen gaan inrichten. Kortom, ruimte genoeg voor gasten! Het huis is betaalbaar omdat er een zwembad bij zit dat gerepareerd moet worden. De eigenaar van het huis schijnt failliet te zijn en kan de reparatiekosten niet opbrengen. Uiteraard hebben wij de strenge opdracht van de kinderen het zwembad functioneel te maken. Ik zal er binnenkort foto's van maken voor het web.

De kinderen zijn nu echt met school begonnen. Ze maken er lange dagen (maandag tot woensdag van 7.30 tot 17.30; donderdag en vrijdag alleen 's ochtends, maar op donderdagmiddag ook nog de Nederlandse school), verstaan nog niet veel en zeggen nog minder, maar ze vinden het allemaal prima. Het gaat er heel anders aan toe dan in Nederland: structuur en discipline, allemaal mannelijke leerkrachten, klassikaal onderwijs, maar alles met veel aandacht voor de kinderen. Het leukst vinden ze allebei de Engelse les. Die taal is voor hen veel toegankelijker dan het Frans. Zij krijgen hier ook iets van `science', waarbij ze proeven moeten doen in een echt laboratorium. Dat vindt Demba natuurlijk hoogst interessant. Vriendjes maken is vooralsnog gemakkelijker met de Nederlandse kinderen, maar die zijn er gelukkig genoeg op de Nederlandse school.

Ik vind het verbazingwekkend hoe gemakkelijk de kinderen zich aanpassen aan hun nieuwe omgeving en hoezeer ze deze totaal andere wereld als vanzelfsprekend aanvaarden. Als ze zich ergens over verbazen dan heeft dat betrekking op het leven van andere kinderen. Op een avond kochten wij iets van een klein straatverkopertje. Senou vroeg ons later waarom we zo lang met het jongetje stonden te kletsen. Omdat we hem dapper vinden, zeiden wij, dat hij de hele dag in de brandende zon staat te verkopen. Oh, zei Senou, gaat hij dan niet naar school? Misschien wel, antwoordden wij, maar dan gaat hij na school naar de markt om te werken. Misschien gaat hij ook helemaal niet naar school. Senou moest hier even over nadenken en opperde toen dat hij ook wel strijkkralenwerkjes kon gaan verkopen.

Ze weten ook intussen de verschillen tussen bedelaars te herkennen. De gehandicapten en de man die doet of hij blind is; de zwervers en de kinderen die als maraboutleerling uit bedelen worden gestuurd. Die zijn te herkennen aan de grote rode tomatenblikken waarin ze aalmoezen verzamelen voor de marabout. Ze weten ook inmiddels dat we die vooral geen geld geven (want dat gaat naar de marabout), maar wel eten, omdat ze vaak de hele dag zonder eten op straat staan.

Fascinerend vinden ze ook alle beesten en insecten. Hagedissen, vleermuizen, reuzesprinkhanen, en bij een van de zwembaden (gekooide) krokodillen, boa's en stekelvarkens.

Qua werk beginnen zich de nodige perspectieven af te tekenen. We hebben allebei al een paar kleine contracten gehad: Moussa als vertaler (hij gaat binnenkort op stap met een televisieploeg van Wereldjournaal) en ik als scriptiebegeleider voor Masterstudenten. Verder ziet het er naar uit dat we al aan twee organisaties onze satellietapparatuur kunnen verkopen als pilot, en als dat goed gaat kon dat zich wel eens snel uitbreiden. Er zijn namelijk diverse aanbieders van internet via de satelliet, maar daar wordt weinig gebruik van gemaakt omdat het allemaal zo prijzig is dat een internetcaf? de kosten er niet uithaalt. Het voordeel van het systeem dat wij aanbieden is dat het weliswaar niet veel goedkoper is, maar ook de mogelijkheid biedt om tegen minimale kosten te bellen (voice over IP voor de kenners). Daar bellen extreem duur is in Mali is daar veel winst te halen. Bovendien kan het systeem op zonnecellen werken en dat is weer aantrekkelijk voor gebieden waar geen electriciteit is (80% van Mali). Die organisaties waar we de aparatuur aan kunnen verkopen werken nauw samen met onder andere boeren en medici en trachten kennisnetwerken op te zetten. Interessant dus voor ons.

Tenslotte heb ik gisteren ook gesproken met iemand die een goedlopend consultancybureau heeft en die graag met mij wil samenwerken. Hij heeft meer werk dan hij aankan en wil zich meer toeleggen op het management van het bureau. Hij was tot nu toe echter de enige gepromoveerde socioloog van het bureau en moest daarom belangrijke opdrachten zelf uitvoeren, terwijl hij daar eigenlijk geen tijd meer voor heeft. Het is dus voor ons allebei interessant om samen te werken.

Vanmiddag hebben we een afspraak met de directrice van het projectontwikkelingsbureau, waarbij we ons terrein willen kopen. Als we het land kunnen kopen dat we op het oog hebben zijn we voorlopig blut, maar dan hebben we ook wel iets dat de investering waard is. Als we eenmaal een beetje regelmatige inkomsten hebben kunnen we waarschijnlijk wel een hypotheek krijgen waarmee we dan het huis kunnen bouwen. Waarschijnlijk, want de bank die daarvoor is opgericht schijnt liquiditeitsproblemen te hebben. Een andere bank, die officieel geen hypotheken geeft, schijnt dat onofficieel weer wel te doen als je eenmaal een relatie met ze hebt opgebouwd. Zo is hier niets wat het lijkt of zou moeten zijn, maar is uiteindelijk alles wel weer mogelijk.

Goed, dat was het weer voor vandaag. Blijft allen mailen, dat vinden wij erg leuk, ook al hebben we niet altijd meteen de gelegenheid om terug te schrijven.

Veel liefs, ook van Moussa, Demba en Senou,

Saskia



Posted by malibas2000 at 12:01 AM EEST
Post Comment | Permalink
Monday, 6 September 2004

Even een zeldzaam uurtje waarin ik de laptop voor mijzelf kan claimen. De kinderen hebben `em zich toege?igend, niet alleen voor spelletjes, maar tegenwoordig ook voor het schrijven van emails. Ze hebben ontdekt dat het leuk is om te schrijven en antwoord te krijgen.

We zijn intussen redelijk gesettled, vor zover dat kan in een vrijwel leeg huis. We hebben matrassen en een paar stoelen aangeschaft en bij Madou een tafeltje gevonden dat Moussa's broer Karl -die kunstschilder is- ooit had beschilderd.

Ergens is het maar goed dat we nog niet veel hebben, want na een paar dagen bleek dat de bouwers vergeten waren de ramen waterdicht te maken en bij iedere regenbui stroomde het water bij liters tegelijk naar binnen. Mijn dagelijkse sport bestond uit race-dweilen, van het ene raam naar het andere, om te voorkomen dat het huis helemaal blank kwam te staan. Gisteren hebben ze de boel gerepareerd, dus als het goed is moet ik een nieuwe sport gaan verzinnen.

De eerste ziektes zijn we ook weer te boven: Demba heeft iets van buikgriep gehad, vervolgens kreeg ik griep en daarna Demba nog een keelontsteking en toen die beter werd kreeg Moussa griep. Alleen Senou is tot nu toe overeind gebleven.

De kinderen gaan iedere dag drie uur naar school voor hun Franse les en maken gestage vorderingen. Vorige week zijn ze voor het eerst ook met de Nederlandse school begonnen. Dat is maar twee uur per week, maar het lijkt ons vooral goed voor het sociale aspect. Behalve dat ze daar Nederlandse kinderen ontmoeten doen ze daar ook aan Sinterklaas en dergelijke essenti?le kinderzaken.

We zijn druk bezig met plannen voor ons te bouwen huis. We hebben een stukje land op het oog in een nieuwe wijk, een beetje buiten de stad en met uitzicht op de Niger. Die wijk wordt aangelegd door een projectontwikkelaar uit Ivoorkust, waar ze al langer ervaring hebben met planmatige steden- en huizenbouw. Dat heeft als voordeel dat je een contract kan tekenen met garantie dat de deuren die in je huis worden gezet gewoon sluiten, de ramen niet lekken, het hele huis niet onder de verfsporen zit als er geverfd is, de stopcontacten niet na een week uit de muur komen en dat als je de kraan van het bad opendraait niet de douche aan de andere kant van de badkamer begint te stromen, zoals in ons huidige huis het geval is. Kortom, iets minder avontuurlijk dan helemaal zelf je huis ontwerpen (je kan kiezen uit een aantal ontwerpen), maar wel aantrekkelijk, omdat we intussen wel in de gaten hebben dat het anders bloed zweet en tranen gaat kosten om het huis te krijgen zoals we het willen hebben. Ook prettig is dat het huis na tien maanden opgeleverd wordt. Het enige ongemak is dat dit terrein helemaal aan de andere kant van de stad is dan het huis waarin we nu zitten. Aangezien het wel vlak bij de school van de kinderen is ligt het voor de hand om toch weer een ander huurhuis te zoeken (ondanks de opzegtermijn van drie maanden) en wel voordat de vrachtwagen er is. Die komt als het goed is volgende week aan in Lom?.

We hebben ook de eerste frustraties al weer gehad. De politie die niet op of om kijkt als er voor hun neus ongelukken gebeuren maakt er een sport van om ons aan te houden, zogenaamd omdat onze papieren niet in orde zijn. Ze weten dat ze geen argumenten hebben en proberen ons daarom te overbluffen met veel geschreeuw en dreigementen, net zolang tot we murw genoeg zijn om te betalen. Er is namelijk geen alternatief: als je niet mee werkt aan de corruptie wordt je rijbewijs in beslag genomen en moet je naar het politiebureau om een procesverbaal op te laten maken. Aangezien ze elkaar allemaal de hand boven het hoofd houden verzinnen ze altijd wel iets waardoor je moet betalen of ze raken "per ongeluk'' je papieren kwijt. Nog afgezien van het feit dat het je de hele dag kost, want de agent die je rijbewijs heeft moet er maar zin in hebben om naar het bureau te gaan. Ik had gedacht dat ik er na al die tijd beter tegen zou kunnen dan vroeger, maar het tegendeel is waar. Het nutteloze machtsvertoon van die agenten irriteert me mateloos. De enige oplossing is om zo snel mogelijk de auto in te klaren, zodat we minder opvallen.

Verder blijkt er van de krant die Moussa in 1992 had opgericht en die tot de meest succesvolle behoorde toen wij weggingen niets meer over te zijn. Ze hebben door financieel wanbeheer het oude pand moeten verlaten en zitten nu in een of ander minilokaaltje buiten het centrum; de telefoon is afgesloten, bijna alle journalisten zijn weg en zelfs de postbus is buiten gebruik doordat er niet voor betaald is. Dit was voor ons erg vervelend, omdat wij die postbus overal hebben doorgegeven als ons nieuwe adres, nadat Belco -de directeur van de krant- ons diverse malen verzekerd had dat alles in orde was. Belco heeft ons wekenlang ontweken, totdat Moussa gisteren de waarheid boven tafel kreeg en met de boekhouder naar het postkantoor is gegaan om onze brieven op te sporen. Gelukkig hadden ze die daar vastgehouden en is er niets kwijtgeraakt. Bovendien heeft Moussa met behulp van een effici?nte beambte meteen een eigen postbus kunnen openen. Belco brengt zo'n beetje in zijn eentje twee keer per week de krant uit -slechts gevuld met persberichten- om de jaarlijkse vette zwijgpremie ("Aide ? la presse"-sic!) van de overheid op te kunnen strijken (ongeveer tien miljoen CFA per krant), die voor hem een riant salaris vormt. Moussa was er zo misselijk van dat hij met de krant niets meer te maken wil hebben.

Wel leuk is dat we de HHH weer herontdekt hebben: iedere zaterdag aan het eind van de middag komt een groep expats en Malinezen op wisselende plekken bijeen om te wandelen en te rennen. Dat was 10 jaar geleden altijd erg gezellig en dat blijkt het nu nog. Bovendien is het voor ons natuurlijk een uitstekende netwerkgelegenheid.

Nou, dit was het voor nu. Nog even ter info ons nieuwe postadres en de mobiele nummers:



BP E-825

Bamako

MALI



Moussa: 00.223.6187605

Saskia: 00.223.6138416



Veel liefs,



Saskia


Posted by malibas2000 at 1:01 AM EEST
Updated: Friday, 17 September 2004 7:00 PM EEST
Post Comment | Permalink
Sunday, 22 August 2004

Nu pas tijd voor een eerste verslag, na een hectische maar productieve eerste week.
Ons laatste weekend hebben we doorgebracht bij Annemarie. Het was heerlijk om weer even op een vertrouwd adres te zijn na de camping en voorlopig voor het laatst uitgebreid bij te praten met Annemarie. Maandagochtend vertrokken we in alle vroegte met een afgeladen taxi naar station CS in Rotterdam. Vandaar met de Thalys naar Parijs, waar we werden opgewacht door Moussa's zus Fanta, haar man en de baby, Mady en Max, die een paar maanden geleden naar Parijs is verhuisd. We hebben samen gegeten, waarna Mady en Max met ons meegingen naar Charles de Gaulle. Er was extra security omdat de malinese president in hetzelfde vliegtuig reisde en het duurde dan ook uren voordat we er in zaten. In Bamako aangekomen regende het zo hard dat we het vliegtuig pas een uur later konden verlaten. Het busje van het hotel was niet op komen dagen, de gereserveerde kamer voor vier personen had slechts ??n bed en moest worden vervangen door een andere en toen we dan eindelijk op ons bed van 55.000 Franc per nacht gingen zitten zakten we er doorheen. We waren te moe om weer terug te gaan naar de receptie en hebben het matras maar op de grond gelegd. Alles bijelkaar was het half twee 's nachts voordat we de kinderen in bed konden leggen. Het was een lange dag voor ze, maar die hebben ze dapper doorstaan.
We hebben twee dagen doorgebracht in hotel Mand?, waar een geweldig zwembad is aan de oever van de rivier de Niger. Het zwembad maakte alle ongemakken van de vorige dag helemaal goed en was voor de kinderen een perfecte overgang naar deze vreemde wereld. Aan het einde van de eerste dag had Moussa al geregeld dat we over onze Jeep konden beschikken. Die hadden we destijds zo snel gekocht dat we ons later afvroegen of we wel een goede koop hadden gedaan, maar hij rijdt geweldig en alles doet het.
Die eerste dag zijn we ook twee huizen gaan bekijken. Het ene wordt op dit moment nog bewoond door Moussa's broer Karl, die hier zes weken op vakantie is. Het huis is ruim genoeg, maar zou een flinke opknapbeurt nodig hebben en ligt bovendien niet in de goede wijk. Het andere huis is helemaal nieuw en zou na tien dagen worden opgeleverd. Het bestaat uit een hoofdgedeelte met een woonkamer en drie slaapkamers en een annex met een woonkamer en twee slaapkamers. Aan de voorkant ligt een tuin(tje) en rondom de twee gebouwen een geplaveid erf. Vanuit het hoofdgedeelte loopt bovendien een trap naar een enorm dakterras. Het huis ligt precies in de wijk waar wij willen gaan bouwen. Kortom, een prima huis, maar nog niet beschikbaar. Omdat het hotel te duur was om lang te verblijven hebben we woensdagochtend onze spullen ingepakt en zijn we naar een Bed&Breakfast gegaan; voor zover wij weten de enige die Bamako rijk is. Tegelijkertijd hebben wij ons probleem voorgelegd aan de huisbazin, die beloofde de annex snel voor ons gereed te maken. Twee dagen later konden we daar naartoe verhuizen. Hoewel we met onze koffers in een vrijwel leeg huis zitten is het lekker om na al die weken weer een eigen plekje te hebben. Het hoofdgedeelte is nu ook vrijwel klaar. Als we daar ingetrokken zijn kunnen we de annex prima als gastenverblijf gebruiken. Welkom dus iedereen!
De huisbazin heeft ons verblijd met grote potten met planten en ons aan een bewaker en een huishoudmevrouw geholpen. Vooral over de laatste ben ik erg tevreden: het is -zoals ik wenste- een getrouwde vrouw die in de buurt woont en ons acht uur per dag komt helpen. We krijgen dus geen inwonend personeel; dat is voor alle partijen prettiger.
De school van de kinderen belde ons woensdag om te vragen wanneer ze de kinderen konden verwachten. We zijn donderdag daar gaan praten en vrijdag heeft Senou al zijn eerste Franse les gehad. Demba bleef die dag thuis omdat hij niet lekker was, dus Senou was de pionier. Hij kwam heel enthousiast thuis en oefent nu dagelijks `le cheval'en `la vache'. Hij heeft ook zijn uniform gekregen, dat hij trots aan iedereen heeft laten zien. Voorlopig krijgen de kinderen drie uur per dag les. Het schooljaar begint hier pas op 23 september, dus ze hebben nog even de tijd om Frans te leren.
Gisteren waren we uitgenodigd bij Peter de Vries van de Nederlandse ambassade en zijn gezin. Hij heeft een aardige Sri Lankaanse vrouw die promoveert bij Joke Schrijvers - klein wereldje weer! Ze hebben twee zoons van zes en negen, waarmee onze kinderen de hele middag lekker in het Nederlands konden spelen. Ze hadden nog een ander Nederlands gezin uitgenodigd dat ook nieuw is in Mali. Alle kinderen gaan -naast de internationale school- ook naar de Nederlandse school. Het is waarschijnlijk voor onze kinderen ook leuk om dat te doen (twee keer twee uur per week), al is het maar om de andere Nederlandse kinderen te ontmoeten. We gaan dus toch maar kijken of we ze kunnen inschrijven (ondanks de 1100 euro per kind per jaar!).
Al met al gaat het voorspoedig. De kinderen slaan zich dapper door alle nieuwigheden heen en lijken niet al te veel last te hebben van heimwee. Ik wel, moet ik zeggen. Ik mis onze vrienden en familie erg en vraag me nog wel eens af waarom we dit ook al weer zo graag wilden. Maar goed, ik weet intussen ook dat dit een fase is die er bij hoort en dat die voorbij gaat naarmate we meer ge-settled raken. Maar voorlopig: mailt allen! Wij zijn geinteresseerd in ieder soort van nieuws van het thuisfront.
Saskia

Posted by malibas2000 at 1:01 AM EEST
Updated: Friday, 17 September 2004 6:58 PM EEST
Post Comment | Permalink
Tuesday, 25 May 2004
Terug naar Mali
16 augustus is het zover! Om 8 uur 's ochtends nemen we de Thalys naar Parijs. Vanaf Paris Nord gaan we naar Charles de Gaulle en dan vliegen we om 16.00 naar Bamako.

We zullen daar tegen 21.00 uur aankomen. De eerste twee nachten willen we doorbrengen in het hotel waar Moussa en ik onze 'lune de miel' hebben doorgebracht. De eerste actie wordt nauurlijk het uitzoeken van een huurhuis via de makelaar in Bakodjikoroni, waar wij ook ons lapje grond willen kopen.

Wordt vervolgd vanuit Mali!

Posted by malibas2000 at 4:49 PM EEST
Updated: Thursday, 10 June 2004 4:14 PM EEST
Post Comment | View Comments (3) | Permalink

Newer | Latest | Older